ლოცვა, რომელიც შობის ღამეს უნდა თქვას ყველა მორწმუნემ

ხორ­ცი­ე­ლად შობა უფ­ლი­სა ღმრთი­სა და მა­ცხოვ­რი­სა ჩუ­ე­ნი­სა იესუ ქრის­ტე­სი – ეს ერთ-ერ­თია ყვე­ლა­ზე დიდ დღე­სას­წა­უ­ლებს შო­რის, რო­მელ­საც სი­ხა­რუ­ლით ვე­გე­ბე­ბით. ყვე­ლა მარ­თლმა­დი­დე­ბე­ლი, ვინც ამ დღეს შინ ეგე­ბე­ბა და არა ტა­ძარ­ში, კა­თო­ლი­კოს-პატ­რი­არ­ქის ილია მე­ო­რის ლოც­ვა-კურ­თხე­ვით, სარ­კმელ­თან ან­თებს სან­თელს. უწ­მინ­დე­სო­ბის მიერ ჩვე­უ­ლე­ბად ქცე­უ­ლი ეს რი­ტუ­ა­ლი იმას მი­ა­ნიშ­ნებს, რომ მორ­წმუ­ნე­ე­ბი მიდ­გო­მილ ღვთის­მშო­ბელს სა­კუ­თარ ბი­ნა­ში იხ­მო­ბენ, მხო­ლოდ შო­ბი­ლი ძის გან­სა­ხორ­ცი­ე­ლებ­ლად. სარ­კმელ­თან ან­თე­ბუ­ლი სან­თე­ლი მა­ცხოვ­რის შო­ბას­თან ერ­თად ღა­მის წყვდი­ა­დის გა­ფან­ტვა­საც გა­ნა­სა­ხი­ე­რებს.

ტრო­პარ-კონ­და­კი, რო­მე­ლიც შო­ბის ღა­მეს იკი­თხე­ბა:

ტრო­პა­რი:

შო­ბა­მან შენ­მან, ქრის­ტე ღმერ­თო, აღ­მო­უბრწყინ­ვა სო­ფელ­სა ნა­თე­ლი მეც­ნი­ე­რე­ბი­სა, რა­მე­თუ, რო­მელ­ნი ვარ­სკუ­ლავ­სა მსა­ხუ­რე­ბენ, ვარ­სკუ­ლა­ვი­სა­გან ის­წა­ვეს თა­ყუ­ა­ნის-ცე­მაი შენი; მზეო სი­მარ­თლი­საო, რო­მე­ლი აღ­მობრწყინ­დი მაღ­ლით აღ­მო­სა­ვალ­თათ, უფა­ლო, დი­დე­ბა შენ­და.

კონ­და­კი:

ქალ­წუ­ლი დღეს არ­სე­ბად უზეს­თა­ეს­სა შობს ჩვენ­თვის, და ქუ­ე­ყა­ნა ქვაბ­სა შე­უ­ხე­ბე­ლი­სა შეს­წი­რავნ, ან­გე­ლოს­ნი მწყემსთა თანა დი­დე­ბის მე­ტყუ­ე­ლე­ბენ, ხოლო მოგ­ვნი ვარ­სკუ­ლა­ვი­სა თანა მოგ­ზა­უ­რო­ბენ, რა­მე­თუ ჩუ­ენ­თვის იშვა ყრმა ახა­ლი, პირ­ველ სა­უ­კუ­ნე­თა ღმერ­თი.